Έτος 2011. Οι λέξεις-κλειδιά για φέτος : κρίση, νέα μέτρα, φορολογία, χαράτσι, διαφθορά (all-time classic), ύφεση, φόβος. Όλα μοιάζουν να έχουν πάρει μια τρελή τροχιά, μια πάνω και δύο κάτω, όλοι μας στα χαμένα και το μέλλον αβέβαιο. Δε βαριέσαι! Τα λέμε, τα ξαναλέμε, αλλά ας κοιτάξουμε και τη φωτεινή πλευρά (always look on the bright side of life που λένε και οι Monty Pythons) : Σε όλη την ιστορία του ανθρώπου, το πρόβλημα ως κατάσταση αποτελούσε την υπ’ αριθμόν 1 τροφή για περισυλλογή και δημιουργία. Έτσι κι εδώ, στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, ένα νέο κύμα καλλιτεχνών πρωταγωνιστεί κάτω από την επιφάνεια της πολυτελούς και δημοφιλούς δισκογραφίας, με απλούστατο στόχο την έκφραση και όχι την αποθέωση του τακουνιού και του μανικετόκουμπου. Ο StardustRadio.gr , από την 1η Απριλίου της γέννησής του, ασχολείται με αυτό το κύμα και σας παρουσιάζει, τώρα στο τέλος του 2011, τους 10 + 1 καλύτερους δίσκους που ακούσατε από τον non-mainstream ελληνικό χώρο. Διαβάστε, ακούστε και απολαύστε! Προχωράμε ως συνήθως αντίστροφα προς επίτευξιν σασπένς!

11. Τα Φρούτα του Δάσους – Για τη στιγμή και μόνο

Ξεκινάμε από το +1 αυτής της λίστας και τους πρωτοεμφανιζόμενους Θεσσαλονικείς με ένα όνομα που εξαπολύει άπειρα χρώματα στο άκουσμά του και μία ανεξάρτητη παραγωγή που αξίζει πολλά μπράβο, τόσο για την ποιότητα του ήχου όσο και για το ύφος των τραγουδιών. Από τα ανεβαστικά «Για τη στιγμή και μόνο» και «Παιδική χαρά», τα οποία θα μπορούσαν άνετα να ακούγονται σε όλα τα beach bar της Ελλάδας το καλοκαίρι, μέχρι τα πιο εσωτερικά «Αλκυονίδες μέρες» και «Μεθυσμένο αεροπλάνο», ο δίσκος αφήνει μια ευχάριστη αίσθηση στο ακουστικό μας κανάλι και την ανάγκη να τον ακούσουμε ξανά σαν να μας θυμίζει κάτι πολύ όμορφο από τα παιδικά μας χρόνια. Η αλήθεια είναι πως οι επιρροές από τον Παύλο Παυλίδη και τα αγαπημένα μας Σπαθιά είναι ολοφάνερες και απλωμένες σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. Ο ελληνικός στίχος δε χρειάζεται να εγκαταλείψει τη ροκ μουσική και «Τα Φρούτα του Δάσους» μας το αποδεικνύουν αυτό όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται. Καλή αρχή παιδιά και καλή τύχη!

Αγαπημένη στιγμή : Ο καταπληκτικός «Δράκος»

Tracklist :

1.Καντάδα

2.Για Τη Στιγμή Και Μόνο

3.Παιδική Χαρά

4.Λιβάδια

5.Αλκυονίδες Μέρες

6.Μεθυσμένο Αεροπλάνο

7.Πάλι Σε Σένα Γυρνάω

8.Δράκος

9.Παραμύθι

10. 10.Κάπου Αλλού
    

Website : http://www.myspace.com/froutatoudasous (υπάρχει όλος ο δίσκος εδώ)

«Αλκυονίδες μέρες» στο youtube.

10. May Roosevelt – Haunted

Η παιδική μας βαρεμάρα απερίγραπτη κάθε φορά που έφταναν στα αυτιά μας τα δημοτικά τραγούδια της πλούσιας ελληνικής παράδοσης. Ο παραδοσιακός χορός δεν ξεπερνούσε στις προσδοκίες μας ποτέ το μοντέρνο break dancing, το hip-hop, το swing, το headbanging! Καθώς ωριμάζαμε – ηλικιακά και μουσικά – προσπαθούσαμε να βρούμε ενδιαφέρον και μερικοί από εμάς κάπως τα βολεύαμε στις ηλεκτρικές μας κιθάρες και στα ντραμς, διασκευάζοντας την παράδοση σε ροκ, σε jazz, σε trip-hop κλπ. Εκεί κάπου αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε πως η σύνθεση στα δημοτικά τραγούδια και στους παραδοσιακούς ρυθμούς είναι κάτι παραπάνω από σοβαρή υπόθεση… Στις αρχές του 2011, λοιπόν, μπαίνει στις ζωές μας το  «Haunted» της May Roosevelt και με το πρώτο άκουσμα έχω χαθεί σε μια μυστικιστική πορεία μέσα στους αιώνες της ιστορίας της ελληνικής μουσικής, καθώς όλος ο δίσκος αποτελεί όχι τόσο μια διασκευή των παραδοσιακών ρυθμών αλλά μια μύηση της σύγχρονης ψυχεδέλειας του δυτικού κόσμου στους δρόμους του παρελθόντος. Ζεϊμπέκικος, τσάμικος, χασάπικος, καλαματιανός και άλλοι ρυθμοί πρωταγωνιστούν στον 2ο δίσκο (δικής της παραγωγής) της May, φέρνοντάς σε επαφή το πολύβουο παρόν μας με τα ξεχασμένα φαντάσματα του παρελθόντος.

Αγαπημένη στιγμή : Σχεδόν παντού στο δίσκο, το όργανο theremin (http://en.wikipedia.org/wiki/Theremin) σε στοιχειώνει αλλάζοντας τον ήχο του από βιολί σε ποντιακή λύρα κι από λύρα σε κλαρίνο… Επίσης, λατρεύω τη σχεδόν τρομακτική ηρεμία στο πρόσωπο της May Roosevelt κατά τη διάρκεια κάποιου live.

Tracklist :

1. The unicorn died

2. Oomph

3. Vow

4. Dark the night

5. Mass extermination

6. Young night thought

7. Chasm

8. Outcry

Website : www.mayroosevelt.com

“Dark the night (hasapikos)”

9. Your Hand in Mine – The Garden Novels

Σας παραπέμπω κατευθείαν στο review του δίσκου από τον StardustRadio.gr

http://stardustradio.gr/StardustRadio.gr/Reviews/Entries/2011/9/15_Your_Hand_in_Mine_-_The_garden_novels.html

Αγαπημένη στιγμή : Το μουσικό κουτί της εισαγωγής του «The Tin Can Parade».

Tracklist :

01 Foreword
02 Desert Flags
03 Nightly Drums
04 A Boy and the Birds
05 Morning Drums
06 Rest
07 The Tin Can Parade
08 Rosin
09 Afterword

Website : http://www.yourhandinmineband.com/

“A Boy and the Drums”

8. LogOut – Paper Plane Flight Recorder

Απόσπασμα από το δελτίο τύπου της Inner Ear Records.

Λίγα λόγια για τα μαύρα κουτιά σαΐτας: κάθε μέρα χιλιάδες σαΐτες δημιουργούνται, χωρίς κανένα συγκεκριμένο στόχο. Η πορεία και η διάρκεια της πτήσης τους είναι σχετικά προδιαγεγραμμένες και το απότομο τέλος, αναπόφευκτο. Βέβαια, σε αντίθεση με τα αεροπλάνα, η πτώση μιας σαΐτας δεν είναι και τίποτα το φοβερό, αφού πρόκειται απλά για μια σαΐτα από χαρτί. Οπότε θεωρητικά, δε χάνει κανείς τίποτα να δοκιμάσει.

Έτσι και ο Άλεξ, ο LogOut, δοκίμασε και δοκιμάζει. Όπως λέει κι ο ίδιος: «LogOut is a Singer/Songwriter from Whateverland, a place in the Suburbs of the Universe». Μας προσκαλεί όλους στην προσωπική του σαΐτα με έναν πολύ όμορφο τρόπο μέσα από το “Paper plane flight recorder”. Είναι ένα ταξίδι από την απογείωση στην πτώση και το ζούμε κατευθείαν μέσα από το «πιλοτήριο». Νέος και ολομόναχος στη διαδικασία της σύνθεσης, με μια κιθάρα στα χέρια και θρύλους της μουσικής στο μυαλό, όπως ο Leonard Cohen ή ο δικός μας Χατζιδάκις, αλλά και πιο σύγχρονους καλλιτέχνες όπως οι Radiohead και οι Fleet Foxes,  ο Άλεξ ακολουθεί με βουβά και σταθερά βήματα τις σαΐτες της φαντασίας του που μόνο αυτός ξέρει πού θα τον οδηγήσουν. Κι εμείς ακολουθούμε. Ποιος νοιάζεται για το μαύρο κουτί; Η πορεία προδιαγεγραμμένη έτσι κι αλλιώς. Πετάει ο άνθρωπος; Πετάει.

Αγαπημένη στιγμή : Συγκινητικό και αποκορύφωμα του δίσκου στα μισά του, “Song of the Selfless”

Tracklist :

1. Departure
2. Where It Goes
3. Winter + Summer
4. Interlude 1 (Requiem)
5. In the Sea Of Lonely Souls
6. Elliott Days
7. Song Of the Selfless
8. Interlude 2 (Paper Planes)
9. Establishment
10. An Inside Joke
11. In A Sunday Morning
12. Landing

Website : http://www.logoutweb.com/

“Where it goes”

7. Mode Plagal – Στην κοιλιά του κήτους

Προσωπικά τους Mode Plagal τους γνώρισα στον live δίσκο των Χαΐνηδων «Η κάθοδος των Σαλτιμπάγκων». Αρκούσε η διασκευή στο κλασικό ρεμπέτικο «Τα παιδιά της γειτονιάς σου» για να ξεκινήσει ο χορός των διαδικτυακών κλικ και να μάθω περισσότερα για αυτούς τους σύγχρονους Έλληνες jazzίστες. Έχοντας στις πλάτες τους αρκετά χρόνια μουσικών σπουδών ο καθένας, αλλά και συνεργασίες με τους καλύτερους στον ελληνική μουσική σκηνή και όχι μόνο, κυρίως από το χώρο της jazz, του «έντεχνου» (ας πούμε, γιατί δε μου αρέσει ο όρος) και της ethnic κουλτούρας (μερικά ονόματα περιλαμβάνουν τη Σαββίνα Γιαννάτου, τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τη Λένα Πλάτωνος), οι Mode Plagal έχουν φτιάξει ένα σχήμα που κυριολεκτικά μπορεί να κάνει τα πάντα. Από αφηρημένη jazz και αυτοσχεδιασμούς για όση ώρα γουστάρουν, μέχρι rock ‘n’ roll με τσίτα την παραμόρφωση στην κιθάρα. Εκπληκτική μπάντα, εκπληκτικός καινούριος δίσκος. Δεν έχω να πω πολλά. Πατήστε play κι αφήστε τον να κάνει τη δουλειά του!

Αγαπημένη στιγμή : Ο Βίος Παναγιώτου σε στίχο Μποστ. («επώλησεν το γιο του» ή «επώλησεν το γιωτ του»; Τρελό γέλιο.)

Tracklist :

1.Η μόνη σίγουρη οδός
2. 13άρι
3. Κύκλος
4. Ο βίος Παναγιώτου
5. Giampara
6. Η πούλια/Tο γράμμα
7. Ντόστο
8. Θέμα τίτλων
9. Gun Sabh
10. Joc de Unu
11. To Άγιο φως της Κυριακής

Website : http://www.myspace.com/modeplagal (και για όποιον επιθυμεί, ας επισκεφτεί και το ψιλο-ανοργάνωτο www.modeplagal.gr)

«Η πούλια/Το γράμμα»

6. Imam Baildi – Cookbook

«Η ελληνική μουσική σκηνή πέθανε. Όλοι ανακυκλώνουν ήχους του παρελθόντος και ακόμα χειρότερα, χρησιμοποιούν και καπηλεύονται μουσικές του παρελθόντος για να βγάλουν δίσκο που τον ονομάζουν δικό τους». Μερικές φορές το να μασάς τσίχλα παραείναι εύκολο. Έτσι; Τραβήξτε ένα τεράστιο Χ στην προηγούμενη δήλωση-βόμβα που ακούγεται πιο κλισέ κι από τη συνέντευξη με τον παράγοντα του Εδεσσαϊκού! Αλλάζουμε κλίμα, αλλάζουμε διάθεση, όχι χώρα, όχι παράδοση. Σειρά έχει το ρεμπέτικο φίλοι μου. Και πιο σωστά, samples από το ρεμπέτικο! Ε; Πώς; Samples; Ρε τρίζουνε τα κόκκαλα του Τσιτσάνη! Και τα δικά μας τρίξανε όταν μάθαμε για τη μουσική των Imam Baildi. Με την ακρόαση όμως επήλθε και η ζεστασιά ενός γνώριμου τόνου, αλήτικου αλλά και νοσταλγικού, μεθυσμένου, καπνισμένου και πονεμένου, μέσα στην πιατέλα του ηλεκτρονικού μαγειρείου του 21ου αιώνα. Εγένετο «Cookbook»! Ένας δίσκος πιο ώριμος από τον πρώτο των Imam, όπως ακριβώς περιμέναμε, με την  προσθήκη και του hip-hop στοιχείου (μαγειρεύει στα live ο MC Yinka από «Αν θα μπορούσα τον κόσμο ν’ άλλαζα» του Φίλιππου Πλιάτσικαγκουχ. γκουχ. ). Τα αδέλφια Φαληρέα σερβίρουν ένα ανατολίτικο πιάτο πρωτόγνωρο, τολμηρό και άκρως ενδιαφέρον στο αυτί και την καρδιά. Όσο για τα live τους; Μην τα χάσετε για κανένα λόγο! Αχ Ρένα Μόρφη, αχ!

Αγαπημένη στιγμή : «Λόγια ανταλλάξαμε βαριά». Μαρίκα Νίνου, trip-hop διασκευή και ταξιδεύεις ακόμα και μετά το τέλος του τραγουδιού.

Tracklist :

1. Carantino manouche

2. Busca ritmo

3. Ακρογιαλιές Δειλινά

4. La rumba no miente

5. Λόγια ανταλλάξαμε βαριά

6. Το δικό σου το μαράζι

7. Θλίψη

8. Καϊξής

9. Egypt strut

10. Αργιλέ μου γιατί σβύνεις

11. Ένα χασαποσέρβικο

12. Κι’άλλο χασαποσέρβικο

13. Τα παιδιά της γειτονιάς μου

14. Τα χάρτινα

15. Lullaby

Website : www.imambaildi.com

“La rumba no miente”

5. Φοίβος Δεληβοριάς – Ο Αόρατος άνθρωπος

Δεν υπάρχουν αρκετά λόγια για να περιγράψουμε τη μουσική του Φοίβου Δεληβοριά, αλήθεια. Απλές λέξεις, συνδεδεμένες με τη βοήθεια του Συντακτικού της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (ναι, τόσο λιτά) και με ένα legato πιάνο να κάνει το «Αποθήκευση ως…» μέσα στο μυαλό σου κλπ. κλπ. όπως καταλαβαίνετε μπορώ να συνεχίσω για ώρες! Τον έχουμε γνωρίσει απ’ την καλή κι απ’ τη μαγεία της ανάποδης, από την πρώτη του «Παρέλαση» μέχρι το «Χάλια» κι από την  «Εκείνη» μέχρι το «Θα’ θελα να ‘μουνα εκεί» του τελευταίου δίσκου. Τα συναισθήματα υπόθεση του καθενός όσον αφορά αυτόν τον τραγουδοποιό… Η αλήθεια είναι όμως πως ο Φοίβος κάτι έχει, κάτι τον απασχολεί τον τελευταίο καιρό, κάτι σκοτεινό, κάτι απόκοσμο, ίσως από το παρελθόν, ίσως και από αυτά που δεν έχουν έρθει ακόμα. Και μας αρέσει αυτό! Γιατί ο Φοίβος τότε έφτιαξε έναν καφέ ή ένα τσάι, έκατσε στο πιάνο, δεν το ζόρισε, το πόνεσε πολλές φορές πονώντας κι ο ίδιος. Νέοι ήχοι και ηλεκτρονικά χρώματα ξεπήδησαν από την ψυχοσύνθεσή του. Το αποτέλεσμα βρίσκεται στα ηχεία σας και στα βάθη της ψυχής σας μετά από 2-3 ακροάσεις του «Αόρατου Ανθρώπου».

Αγαπημένη στιγμή : «Θα αμφιβάλλεις, γιατί έτσι παίζεται αυτό»

Tracklist :

1.Bolero

2.Θα´θελα να´μουνα εκεί

3.Η Άλλη καρδιά

4.Ωροσκόπιο

5.Αμφιβολία

6.Το σκοτάδι των δύο

7.Χωρίς

8.Μηδέν εισερχόμενα

9.Το αποκηρυγμένο

10.Το φεγγάρι αυτό

11.Το καταφύγιο

Website : http://www.foidel.gr/

«Θα’ θελα να ‘μουνα εκεί»

4. Monovine – Cliché (Inner Ear)

“It’s alive!” φωνάζει κανείς. «Ο Kurt Cobain είναι ζωντανός ρε φίλε, μένει στην Πάτρα και έχει πάλι μπάντα!» Μέσα στα πλαίσια του αστείου, κάπως έτσι θα είναι η πρώτη σας ακρόαση των Πατρινών Monovine και του πρώτου τους δίσκου με τίτλο “Cliché”. Καθόλου κλισέ. Με λάβαρο Τρύπες + Νιρβάνα, χωρίς προσπάθειες κόπιας, οι Monovine (δε σημαίνει κάτι το όνομά τους) φέρνουν στο αυτί του ροκά όλη την garage δεκαετία του 90’ παντρεμένη με το σύγχρονο στοιχείο του βασανισμένου (και πάντα σχιζοφρενή) νεανία του 21ου αιώνα. Ποια χιτάκια και ποια single; Εδώ έχεις να κάνεις με ένα άλμπουμ που θα διαρκέσει, που οι μπασογραμμές του θα χτυπάνε το μυαλό σου ανελέητα για πολλούς μήνες ή και χρόνια. Τους ακούσαμε, τους λατρέψαμε, τους βάλαμε στο top100 με το “Jesus Son” και θα τους ακούμε για πολύ ακόμα… THE RAT MESSIAH IS HERE! Ανυπομονούμε να επανέλθουν στη συμπρωτεύουσα ώστε να αναβιώσουμε όλοι μαζί τη θεοπάλαβη γενιά Χ, live! Στράτο, Ξενοφώντα, Σωτήρη 1000 ευχαριστώ και καλή συνέχεια αλάνια!

Αγαπημένη στιγμή : Η στιγμή που πάτησα το play. Και ο στίχος “I kill gods for fun”.

Tracklist :

01 Odd

02 Don’t Make Noise

03 Come Out

04 Morphine

05 Devils Kiss Gods Lips

06 Hush Now Hush

07 Telescope

08 Away

09 Morning Song

10 Jesus Son

11 Bliss

Website : http://www.myspace.com/monovine

“Jesus Son”

3. The Boy – «Ηλιοθεραπεία»

Από την Inner Ear Records στα δισκοπωλεία (μέσα σε πλαστικό σακουλάκι) κι έπειτα κατευθείαν στον εγκέφαλό μας, σαν ενοχλητική υπενθύμιση καρφιτσωμένη στο πίσω μέρος του. Γράψαμε για την «Ηλιοθεραπεία» εδώ:

http://stardustradio.gr/StardustRadio.gr/Reviews/Entries/2011/9/29_The_Boy_-_Eliotherapeia.html

Αγαπημένη στιγμή : Καμία. Σιχαίνεσαι τον εαυτό σου κάθε λεπτό που περνάει μέσα στο δίσκο. Αλλά… για κάτσε… ποιος είπε πως τούτο είναι κακό;

Tracklist :

1. Kόψε Το Χέρι

2. Δεν Πονάει

3. Αίμα

4. Αυτί

5. Κυρία Χ Αλήθεια Λέω

6. Ξαπλώστρες Φέρετρα

7. Κόμπος

8. Διάλειμμα Για Ανάκριση

9. Σιωπηλή

10. Τι Κι Αν Είναι Σάββατο

11. Παγωμένο

12. Άνθρωπος

13. Μακρυγορούμε

14. Λευκό Σκουπίδι

15. Εθνικός Ύμνος

Website : http://www.myspace.com/theboystapes

«Άνθρωπος»

2. Gravitysays_i – The Figures of Enormous Grey & the Patterns of Fraud

2… Δεν είναι πολλές οι στιγμές που στη ζωή σου μπαίνει μια σβούρα η οποία τα κάνει όλα άνω κάτω. Μηδενίζει άμεσα τα κοντέρ σου αλλά και εκτοξεύει τα μηδενικά σου στο διάστημα! Η αλήθεια είναι πως αυτό συνέβη σε μένα κάποτε στο μακρινό 1999 και στα 11 μου χρόνια, όταν και έπεσε στα χέρια μου το “The Wall” των Pink Floyd. Και τότε πραγματικά δεν είχα ΙΔΕΑ πόσο άλλαζε η ζωή μου σε κάθε repeat του δίσκου. Επιστρέφουμε στο παρόν. 28 λεπτά. 28 ασήμαντα (θα’ θελα πολύ να πω «γαμ…να») λεπτά μου έκλεψε ο νέος - και 2ος -  δίσκος των Gravitysays_i με τίτλο (μια φορά θα τον πω ακόμα) “The figures of enormous grey & the patterns of fraud”. Ακόμα λέω «ευχαριστώ» και στους ίδιους όσο και στην εταιρεία Restless Wind του Συμεών Νικολαϊδη για αυτήν την κλοπή. Απαγωγή από την πραγματικότητα. Από παιδιά ονειρευόμαστε καθημερινά έπιπλα του σπιτιού (ντουλάπα, βιβλιοθήκη, κάτω από το κρεβάτι) να μετατρέπονται σε πύλες που οδηγούν σε φανταστικούς τόπους όπου είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ο,τι γουστάρουμε μέχρι να φωνάξει η μαμά για φαγητό. Ακόμα κι αυτό σίγουρα δεν θα κρατούσε παραπάνω από 28 λεπτά! Άρπα, σαντούρι, ηλεκτρική κιθάρα, πανταχού παρόν μπάσο, τρελαμένα ντραμς α λα Rush, η θεϊκή (κυριολεκτικά θα’λεγε κανείς) χορωδία των Enormous Grey και μια μπάντα η οποία εδώ και 8 χρόνια (ακούστε και τον πρώτο τους δίσκο “The Roughest Sea” οπωσδήποτε) δείχνει πως δεν αστειεύεται μουσικά. Το παράκανα με τις παρενθέσεις νομίζω! Τέλος. 2 ενότητες, χωρισμένες σε επιμέρους κομμάτια όπως είναι το Finger of Blame που θα βρείτε παρακάτω. Ακούστε τους. Τώρα. ΤΩΡΑ!

Αγαπημένη στιγμή : Ο ρεμπέτικος «Καϊξής» Χατζηχρήστου και Βαμβακάρη,  καλά κρυμμένος και διασκευασμένος από τους Gravitysays_i στο 2ο μέρος του δίσκου.

Tracklist : 

1.Part One

A.The patterns of fraud

B.The Unshakeable Alibi

C.Delusions of Grandeur

D.The “All things decay” Nebula

E.The finger of blame

2.Part Two

A.The Urge of Identity

B.The figures of Enormous Grey

C.The paradox of Youth

D.The Farewell Letters

Website : http://www.myspace.com/gravitysaysi

“The Finger of Blame”

1. Planet of Zeus – Macho Libre (B-Otherside Records)

1…Ανάφλεξη. Πέφτουν τα στηρίγματα, οι μάσκες, η αυλαία τα φτύνει και καίγεται ο τόπος όλος! Έκρηξη. Η ρουκέτα εκτοξεύεται στο διάστημα και τα συντρίμμια αποτελούνται μονάχα από μπύρα, βενζίνη και σκουριασμένα μεταλλικά εξαρτήματα. Ούτε ο Δίας το περίμενε αυτό. Μια παραγωγή που σπάει κόκκαλα. Όλος ο αμερικανικός νότος χωμένος μέσα σε μερικά riff. Μια μπάντα που νιώθει άσχημα να παίζει αλλά δεν έχει επίγνωση των επιπτώσεων που προκαλεί η μουσική τους στο κοινό από κάτω! Πέρα από κάθε πλάκα, κατά τη διάρκεια του πρόσφατου live τους στη Θεσσαλονίκη γινόταν «το σώσε» στο EightBall… Headbanging θες, Crowd-Surfing θες, κραυγές, προβολείς να αναβοσβήνουν σε τρελούς ρυθμούς και οι Planet of Zeus να κοιτάζονται και να λένε «τι κάνουν αυτοί ρε μ…κα;» εννοώντας όλους εμάς που βρισκόμασταν σε άλλο πλανήτη! Το “Macho Libre” όφειλε να κλείσει αυτή τη λίστα διότι κακά τα ψέματα, τέτοιο όγκο δεν θα ακούσετε σε άλλη ελληνική μπάντα. Που παίζει rock. Επαναλαμβάνω. Rock. Καθαρό, κοπανιάρικο, βρώμικο (πριν καθαρό δεν είπα;) και τσιτάτο rock. Πατήστε play. Αφήστε τον Μπάμπη και την παρέα του να κάνουν τα υπόλοιπα. Εμείς τα ζήσαμε. Κρίμα να το κρατάμε κρυφό. Αγαπάμε τους Planet of Zeus. Τέλος.

Αγαπημένη στιγμή : Πλάκα με κάνεις.

Tracklist :

1.Doteru

2.Dawn Of The Dead

3.Leftovers

4.Vanity Suit

5.Unicorn Without A Horn

6.Macho Libre

7.The Ballad Of Boston George

8.Apocalypse

9.The Game

10.Scream

11. Hazelnur(R.I.P.)

Website : http://www.myspace.com/planetofzeusgr

“Scream” : http://www.youtube.com/watch?v=nWJbG1d6oPk

Άλλη μια φορά η λίστα :

1)Planet of Zeus – Macho Libre

2)Gravitysays_i – The figures of enormous grey and the patterns of fraud

3)The Boy – Ηλιοθεραπεία

4)Monovine – Cliché

5)Φοίβος Δεληβοριάς – Ο αόρατος άνθρωπος (Δεκ. 2010)

6)LogOut – Paper Plane Flight Recorder

7)Imam Baildi – Cookbook (Δεκ. 2010)

8)Mode Plagal – Στην κοιλιά του κήτους (Δεκ. 2010)

9)Your Hand in mine – The Garden Novels

10) May Roosevelt – Haunted

11) Φρούτα του Δάσους – Για τη στιγμή και μόνο (Δεκ. 2010)

Για τα άλμπουμ που περιλαμβάνουν τη σημείωση «Δεκ. 2010», να τονίσουμε ότι η κυκλοφορία τους έλαβε χώρα στα μέσα Δεκέμβρη του προηγούμενου έτους, αλλά ουσιαστικά η ακρόασή τους ξεκίνησε με την έναρξη του 2011.

By Chris Pap